Betfair Official Blog

Ένα όμορφο παιχνίδι

Ένας προσωπικός απολογισμός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που πέρασε στην ιστορία!

Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Το αφεντικό μου με πιέζει να γράψω ένα άρθρο για τις μεταγραφές των Ελληνικών ομάδων και το αν δείχνουν να αλλάζουν τα πράγματα στο φετινό πρωτάθλημα. Το παραδέχομαι: δεν μπορώ! Το μυαλό μου βρίσκεται ακόμη στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας, γεμάτο με σκηνές από πολύχρωμες εξέδρες και όμορφο ποδόσφαιρο. Αν και δεν κατάφερα να παρακολουθήσω κάποιον αγώνα από κοντά, αισθάνομαι ότι βρισκόμουν στις εξέδρες ανάμεσα σε άλλους φιλάθλους, στον πάγκο ανάμεσα σε συμπαίκτες, στον αγωνιστικό χώρο κυνηγώντας κάθε μπαλιά.

Όσο πλησίαζε ο τελικός προς την λήξη του, τόσο φοβόμουν ότι θα ισοφαρίσει η Γερμανία! Το είχα ξαναδεί το... έργο: μικρό παιδί στο Μουντιάλ του Μεξικό το 1986 πριν αποκαταστήσει την τάξη ο Μπουρουσάγκα, τέσσερα χρόνια αργότερα στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας με ένα πέναλτι που ανάγκασε μέχρι και τον... Θεό να κλάψει, το 1996 όταν στέρησε από την Αγγλία την συμμετοχή από τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο σπίτι της, το 2002 όταν έφτασε στον τελικό χωρίς να το πιστεύει ούτε καν η ίδια. Βλέποντας τους Ισπανούς να χάνουν την μια ευκαιρία μετά την άλλη, ο «άγραφος» κανόνας του ποδοσφαίρου ήλθε στο μυαλό μου. Ευτυχώς, αυτή την φορά δεν επιβεβαιώθηκε και θα ήταν πραγματικά κρίμα διότι η Ισπανία έπαιξε καλό ποδόσφαιρο. Η Γερμανία ίσως είχε την διάθεση να το κάνει... δεν το έκανε όμως!

Να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ: δεν είμαι φίλαθλος της Ισπανίας. Η χώρα μου αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων χωρίς να πείσει ότι ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης και η ομάδα που συμπαθώ δεν ταξίδεψε καν στις Άλπεις, μένοντας στα προκριματικά (δίκαια) πίσω από την Κροατία και την Ρωσία. Επομένως, παρακολούθησα τους αγώνες ως απλός φίλαθλος προσμένοντας μόνο το όμορφο ποδόσφαιρο, ανεξάρτητα από την πηγή. Είναι σαν να παρακολουθείς ένα φεστιβάλ κινηματογράφου ελπίζοντας ότι ορισμένες από τις ταινίες που θα δεις θα είναι πραγματικά καλές.

Σεβάστηκα τις προσπάθειες των δύο διοργανώτριων χωρών να παρουσιάσουν το καλύτερο πρόσωπο που μπορούσαν, έστω και αν δεν είχε τελικά αποτέλεσμα. Δεν με έπεισε η Ολλανδία ότι θα τα κατάφερνε το ίδιο καλά και στους νοκ άουτ αγώνες, όσο εντυπωσιακή και αν ήταν η παρουσία της στην φάση των ομίλων . Λυπήθηκα για την Κροατία γιατί θεωρούσα ότι άξιζε να προχωρήσει. Εντυπωσιάστηκα από τα ψυχικά αποθέματα της Τουρκίας, που κυνήγησε το «όνειρο» της Ελλάδας του 2008. Με εντυπωσίασε η Ρωσία σε δύο αγώνες, μέχρι που βρήκε μπροστά της την καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης: την Ισπανία. Οι «ταύροι» του γέρο-Αραγόνιες μπόρεσαν να συνδυάσουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου και να πάνε το τρόπαιο στην Μαδρίτη μετά από 44 χρόνια, προσπαθώντας σε κάθε αγώνα να δημιουργήσουν και όχι να καταστρέψουν.

Διάβασα σε ένα άρθρο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου ότι αυτή ήταν η καλύτερη διοργάνωση που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Δεν θα διαφωνήσω μαζί του. Αν και υπήρχαν αναμετρήσεις που δεν ενθουσίασαν τον κόσμο, θεωρώ ότι η πλειοψηφία των αγώνων προσέφερε θέαμα και έκανε τους απλούς φιλάθλους να απολαύσουν κάθε στιγμή που επέλεξαν να περάσουν μπροστά σε κάποια οθόνη. Μακριά από την λογική του ελληνικού πρωταθλήματος όπου η νίκη είναι αυτοσκοπός και το όμορφο ποδόσφαιρο βρίσκεται στον πάτο της «ατζέντας» των ελληνικών συλλόγων, αισθάνθηκα ξανά σαν μικρό παιδί με την καρδιά μου να σκιρτάει στο άκουσμα των εθνικών ύμνων των δύο αντιπάλων και την προσμονή για το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή. Αξίζει να περιμένω άλλα δύο χρόνια για να το ξαναζήσω αυτό.

Όσο για ελληνικό πρωτάθλημα και τις μεταγραφές των ομάδων; Ας τα αφήσουμε για αργότερα!