Betfair Official Blog

Jonathan Wilson, 27 Ιουνίου: Έπαινοι προς την ΟΥΕΦΑ, στην εύθραυστη λαμπρότητα και στην πολύ καλή Ισπανία

Click here to view market

O αθλητικός συντάκτης των Financial Times και συγγραφέας του Behind the Curtain αρθογραφεί για το bet@betfair.gr. Βρίσκεται στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μεταφέρει τις εντυπώσεις του λίγο πριν τον μεγάλο τελικό της Γερμανίας και της Ισπανίας

Η συνηθισμένη καθημερινή ρουτίνα φαίνεται πως πλέον επέστρεψε. Κάθε ημέρα ξεκινά με την καθιερωμένη φρεσκάδα στον αέρα, αλλά σιγά σιγά η ζέστη αυξάνει και γίνεται αφόρητη και στο τέλος, νωρίς το απόγευμα, διακόπτεται από τις τρομακτικές αστραπές.

Η βροχή της χθεσινής νύχτας ήταν, πιθανότατα, η λιγότερο έντονη σε σχέση με των ημερών που προηγήθηκαν, αλλά και πάλι ήταν αρκετή για να φέρει αναταραχή στους υπευθύνους της ΟΥΕΦΑ, καθώς μια παρόμοια βροχή ήταν αυτή που χτύπησε την Βασιλεία. Μπορεί τις προηγούμενες ημέρες να 'έριξα' αρκετά στην ΟΥΕΦΑ, αλλά σε ότι έχει να κάνει με τον πλαστικό χλοοτάπητα, αναγνωρίζω πως έχει κάνει εξαιρετική δουλειά.

Αναρωτιέστε κι εσείς για το κατά πόσο ο καιρός μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταφορικά για την διοργάνωση. Ξεκίνησε με φρεσκάδα στον αέρα, με τις παρουσίες της Κροατίας και της Ρωσίας να είναι εντυπωσιακές, αλλά όσο περισσότερο περνούσε ο καιρός φαινόταν ολοένα και πιο καθαρά πως το φινάλε θα είναι γνώριμο, με την νίκη της Γερμανίας να δίνει 2.42.

Τους είχα ποντάρει (να κερδίσουν την Ιταλία στον τελικό) πριν την έναρξη της διοργάνωσης, αλλά εάν με ρωτούσατε γιατί, φοβάμαι πως η απάντησή μου δεν θα μπορούσε να είναι πιο σοφιστικέ από το «γιατί πάντα αυτό συμβαίνει». Ψυχολογικά, νομίζω πως ανέβηκαν μετά τις επιτυχίες τους - εντός και εκτός γηπέδων - στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο. Εντυπωσιάστηκα από όσα είδα από τον Γιοακίμ Λεβ και, δεδομένο πως αγωνιζόμενοι σε μια χώρα που μιλάει Γερμανικά και με χιλιάδες φιλάθλους να περνούν τα σύνορα, θα ήταν σαν να αγωνίζονται εντός έδρας.

Αυτή που δεν ανέμενα, ήταν η αντιπάθεια των Αυστριακών για τους βόρειους γείτονές τους, η οποία έγινε ακόμα περισσότερο ευδιάκριτη λίγο πριν από το τελευταίο παιχνίδι στη φάση των ομίλων, όταν η Αυστρία θα μπορούσε να πετάξει εκτός διοργάνωσης την Γερμανία. Ξαφνικά όλοι μιλούσαν για τον Κόρντομπα και τον Χανς Κρανκλ - που τους ενέπνευσαν στη νίκη 3-2 με την οποία απέκλεισαν την Γερμανία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978. Έκτοτε, κανένας δεν μπόρεσε να εξηγήσει ικανοποιητικά το γιατί, τέσσερα χρόνια αργότερα, ήταν έτοιμοι να γίνουν χαλί για να περάσουν οι Γερμανοί από πάνω τους στην Χιχόν.

Οι Γερμανοί μπορεί ακόμα και να μην είχαν τους περισσότερους φιλάθλους, αυτά τα εύσημα πηγαίνουν, υποθέτω, στους Ολλανδούς ή στους Κροάτες, αλλά ήταν οι πιο φασαριατζήδες και παθιασμένοι και προσέφεραν πολύτιμη βοήθεια στην ομάδα, όπως φάνηκε μετά τον ημιτελικό, όταν οι παίκτες και οι οπαδοί έγιναν ένα σε ένα - κάτι σαν - παιδικό πάρτι που στήθηκε, όπου άπαντες σηκώνονταν και καθόντουσαν ως ένα σύνολο.

Όλα αυτά βέβαια, είναι ένας τρόπος για να αποφύγω να μιλήσω για την Ρωσία, που ξαθαρά και δίκαια ηττήθηκε από την Ισπανία (στο 1.69 για να πάρει την διοργάνωση) την Πέμπτη το βράδυ. Ίσως, εάν ο Ίκερ Κασίγιας δεν είχε κάνει την πολύ καλή επέμβαση στην προσπάθεια του Ρομάν Παβλιουτσένκο στα μισά του πρώτου μέρους... αλλά την έκανε και, μένοντας πίσω στο σκορ, η Ρωσία δεν είχε ούτε τον ηγέτη ούτε και τις εμπνεύσεις για να κάνει κάτι και να επιστρέψει στο παιχνίδι.

Οπότε, όλοι εμείς που γράφαμε για την Ρωσία και τις λαμπερές τις εμφανίσεις, ξυπνήσαμε χθες το πρωί κι έπρεπε να γράψουμε τις μισητές ατάκες για το πώς αποκλείστηκε. Και εσείς, φυσιολογικά, αναρωτιέστε γιατί ξεγελαστήκατε τόσο πολύ με τους Ρώσους. Μήπως είπα πάρα πολλά καλά λόγια για την Ρωσία; Μήπως υπερεκτίμησα τον Αντρέι Αρσάβιν;

Σε αντιδιαστολή, βλέποντας τα όσα είχα γράψει κατά καιρούς σε έντυπα και τα όσα είχα πει σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και εκπομπές, νομίζω πως το μοναδικό πραγματικά μεγάλο μου λάθος ήταν που υποτίμησα τον Παβλιουτσένκο.

Η Ρωσία ήταν εκπληκτική απέναντι στην Σουηδία και προσπάθησα να εξηγήσω όσο περισσότερο μπορούσα, πως ήταν απλά η Σουηδία. Ήμουν πιο προσεκτικός στις επευφημίες μου για την Ολλανδία, διερωτώμενος για το αν πραγματικά είναι τόσο καλή στην άμυνα, αλλά και πάλι, όσοι ήθελαν να υποβαθμίσουν την νίκη της Ρωσίας επί των Ολλανδών μόνο και μόνο λέγοντας πως οι «οράνιε» έπαιξαν άσχημα, απλά έχαναν την ουσία. Ναι, ο Μάρκο φαν Μπάστεν ηττήθηκε κατά κράτος στο θέμα της τακτικής, αλλά το να μην δώσουμε τα εύσημα στην Ρωσία που προκρίθηκε παίζοντας τόσο όμορφο ποδόσφαιρο, θα είναι εντελώς άκομψο. Το να εκθειάσουμε αυτή την εμφάνιση ως μια από τις καλύτερες στο μοντέρνο διεθνές ποδόσφαιρο, νομίζω πως είναι δίκαιο. Στο τέλος, έπαιξε η Αγγλία καλύτερα από την Ουγγαρία, όταν την απέκλεισε το 1953; Ήταν η Αργεντινή στα καλύτερά της όταν η Ολλανδία την κατέστρεψε το 1974; Όχι βέβαια.

Το γεγονός πως η Ισπανία κέρδισε τη Ρωσία τόσο άνετα, αποδεικνύει δυο πράγματα: πρώτον, το πόσο καλή είναι η Ισπανία και δεύτερο, πόσο εύθραυστη είναι η Ρωσία και, ενδεχομένως, πόσο εύθραυστη είναι τόση λαμπρότητα. Στο φινάλε, εάν ήταν εύκολο, όλα θα έπαιζαν με αυτό το στυλ.