Betfair Official Blog

Μια βόλτα στο Τορόντο

Click here to view market

Στείλαμε τον συντάκτη μας σε «ειδική» αποστολή (άδεια) στο Τορόντο. Ο αθεόφοβος πήγε και είδε έναν αγώνα μπέιζμπολ και μας μεταφέρει τις εμπειρίες του για ένα από τα πιο διάσημα αμερικάνικα παιχνίδια όπου άμα το παρακολουθήσεις... μπορεί να σταθείς και τυχερός...

Σήκωσα το χέρι και ζήτησα μια μπύρα από τον πωλητή. Δεν συνηθίζω να πίνω στο γήπεδο, αλλά αυτό ήταν ξεχωριστή περίπτωση. Δίπλα μου, δύο Καναδέζες με σορτς και φανέλες των Μπλου Τζέις, με κοιτάξανε περίεργα. Μάλλον δεν βοηθούσε το γεγονός ότι ένα καπέλο με το σήμα των Όριολς βρισκόταν στο κεφάλι μου. Ήπια μια γουλιά από την μπύρα μου και τους χαμογέλασα. «Θα χάσετε 6-0», μου είπαν και συναίνεσα με ένα ακόμη χαμόγελο. Θα μπορούσα να είχα πει περισσότερα σκέφτηκα, αλλά είχα χρόνο για κάτι τέτοιο αργότερα και έτσι επικεντρώθηκα στον αγώνα. Άλλωστε, δεκατρία χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που είχα παρακολουθήσει μπέιζμπολ ζωντανά.

Το ζέσταμα τελείωσε, ακούστηκαν οι εθνικοί ύμνοι των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά και ο εκφωνητής ανακοίνωσε την είσοδο των δύο ομάδων στον αγωνιστικό χώρο. Απόλυτη σιωπή «έπεσε». Μετά το πρώτο pitch της αναμέτρησης, τα πράγματα πήραν... τον δρόμο τους. Ο κόσμος συνέχιζε να καταφθάνει στο γήπεδο (συνολικά 25-30 χιλιάδες θεατές), άλλοι ζητωκραύγαζαν σε κάθε strike της φιλοξενούμενης ομάδας, άλλοι πηγαινοέρχονταν στα κυλικεία και τα διάφορα μαγαζιά του γηπέδου για να αγοράσουν κάτι να φάνε και να προμηθευθούν τα απαραίτητα αναμνηστικά.

Αισθάνθηκα ξαφνικά ότι βρισκόμουν κάπου αλλού. Ό,τι και να παρακολουθούσα δεν είχε καμμία σχέση με ελληνικό αγώνα ποδοσφαίρου. Ούτε υβριστικά συνθήματα για τις σεξουαλικές ενασχολήσεις των γονέων διαιτητών και αθλητών, ούτε καπνογόνα, ούτε «νεκρές» ζώνες μεταξύ των φιλάθλων. Ο κόσμος είχε έρθει στο γήπεδο για να το διασκεδάσει και πραγματικά το διασκέδαζε δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γιορτής, ειδικότερα στα διαλείμματα. Τοτε που ο καθένας ήλπιζε για μερικά δευτερόλεπτα διασημότητας στον φωτεινό πίνακα του σταδίου τραγουδώντας, χορεύοντας, κάνοντας γκριμάτσες, παίρνοντας μέρος σε διάφορους διαγωνισμούς.

Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα που δεν μπορώ να ζήσω κάτι παρόμοιο στην χώρα μου, όπου θα πρέπει να πηγαίνω στο γήπεδο με την ελπίδα ότι όλα θα κυλήσουν ήρεμα και θα μπορέσω να γυρίσω χωρίς παρατράγουδα σπίτι μου. Αναρωτήθηκα επίσης για το μέγεθος του μάρκετινγκ: μια ομάδα που θέλει τον κόσμο στο πλευρό της, προσπαθεί να του εξασφαλίσει ότι ο τρεις (ή παράπάνω) ώρες που θα ξοδέψει στο γήπεδο, θα περάσουν όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Μακρυά από προβλήματα, με προσφορές που μπορούν να προσελκύσουν κάθε μέλος της οικογένειας και τιμές που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν υπερβολικά υψηλές.

Οι Όριολς προηγήθηκαν 6-2 και γυρίζοντας στις κοπέλες, αποκρίθηκα ότι δύσκολα θα χάσουμε 6-0. Γέλασαν και επέμειναν ότι θα χάσουμε ούτως ή άλλως και θα με κέρναγαν μια μπύρα για να με παρηγορήσουν! Λίγες στιγμές αργότερα, το Τορόντο είχε μειώσει 6-3, οι βάσεις ήταν γεμάτες και ένας από τους καλύτερους παίκτες ήταν έτοιμος να κτυπήσει. Σχεδόν όλοι σηκώθηκαν όρθιοι, χειροκροτώντας και φωνάζοντας ρυθμικά. Το γήπεδο απέκτησε ξαφνικά παλμό και από μια «οικογενειακή» εξέδρα μετατράπηκε σε «καυτή» έδρα! Όταν ο Άλεξ Ρίος κτύπησε την μπάλα βαθειά στο κέντρο επιτρέποντας και στους τρεις συμπάικτες του να σκοράρουν, ισοφαρίζοντας σε 6-6, έγινε πανζουρλισμός, ενώ παρακολουθούσα ανέκφραστος. Παρά την απογοήτευση για την ισοφάριση, απολάμβανα κάθε στιγμή αυτής της ξεχωριστής εμπειρίας και ανυπομονούσα ήδη για τους άλλους δύο αγώνες που θα ακολουθούσαν τις επόμενες ημέρες.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε στην ένατη και τελευταία περίοδο. Οι Μπλου Τζέις είχαν ένα παίκτη στην δεύτερη βάση και την ευκαιρία να πάρουν τη νίκη με ένα καλό χτύπημα, το οποίο και ήρθε. Το κοινό πανηγύρισε τη νίκη, χειροκρότησε την ομάδα του και πήρε σιγά-σιγά τον δρόμο για τον γυρισμό. Απέμεινα να κοιτάζω τον αγωνιστικό χώρο που είχε αδειάσει με ένα πικρό χαμόγελο και ανάμικτα συναισθήματα για την ήττα και την όλη ατμόσφαιρα που είχα συναντήσει στο Ρότζερς Σέντερ. Τότε ένιωσα ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο μου. Ήταν η μία Καναδέζα. «Μην στενοχωριέσαι», μου είπε, «τουλάχιστον κέρδισες μια μπύρα μαζί μας» και μου έκανε νόημα να τις ακολουθήσω.